Dr. Vafa Nadernia

نویسنده: الیز دایر

کسانی که زودتر از همه متوجه فرهنگ یک محیط می‌شوند، اغلب همان کسانی هستند که بیشترین تأثیر را از آن می‌پذیرند. در مدارس و سازمان‌ها، گاهی تصور می‌کنیم کسانی که نگرانی‌هایشان را مطرح می‌کنند، تاب‌آوری و تحمل کمتری دارند. اما اغلب عکس این قضیه صادق است. همکارانی که بالاترین هوش هیجانی را دارند، معمولاً:

- اولین کسانی هستند که متوجه فرسایش اعتماد می‌شوند.
- اولین کسانی هستند که می‌بینند افراد احساس طردشدگی می‌کنند.
- اولین کسانی هستند که تشخیص می‌دهند رفتاری در حال عادی‌شدن است که با ارزش‌های ما همخوانی ندارد.

حساسیت، ضعف نیست. توانایی خواندن فضای جمع، درک احساسات دیگران، و تشخیص تأثیر رفتارهایمان، یک نقطهٔ قوت است. همچنین همین توانایی یکی از دلایلی است که برخی افراد، محیط‌های سمی را بسیار دشوارتر تحمل می‌کنند. بنابراین، وظیفهٔ ما به عنوان مدیران این نیست که از افراد بخواهیم چشم‌هایشان را ببندند و کمتر متوجه شوند. بلکه باید فرهنگی بسازیم که در آن همدلی، احترام، احساس تعلق و امنیت روانی ریشه بدواند و شکوفا شود. زیرا سالم‌ترین سازمان‌ها را کسانی نمی‌سازند که بلندترین صدا را دارند، بلکه کسانی می‌سازند که آنقدر دغدغه دارند که متوجه جزئیات شوند و برای تغییر آنها کاری انجام دهند.